ਦੁੱਖ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਤਾਂ ਇਹ ਹੈ ਕੇ
ਸਰਪੰਚੀ ਨੂੰ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ
ਪੈਸੇ ਕਮਾਉਣ ਦਾ ਢੰਗ ਬਣਾ ਲਿਆ

ਜਦੋ ਕੋਈ ਚੰਡੀਗੜ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਂਦਾ ਏ ਤਾਂ ਕੇਂਰਾਂ ਤਾਂ ..
ਦਿਲ ਜਾ ਕਹਿੰਦਾ ਦੇਖ ਕੇ ਆਈਏ….
.
ਬੀ ਬਲਾ ਕੀ ਆ …..?
.
.
ਜਿਹੜਾ ਸਾਰਾ ਪੰਜਾਬ ਈ ਉਧਰ ਨੂੰ ਭੱਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ..
.ਜਿਮੇ ਜਬਾਕ ਪਾਣੀ ਆਲੀ ਛਬੀਲ ਕੰਨੀ ਜਾਂਦੇ ਹੁੰਦੇ ਆ….
.
ਜਾਕੇ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਜੀਆ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈਆ …
ਮੁਲਖ ਇੱਕ ਤਾਂ ਅਜਾਦੀ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਥੋੜਾ ਜਾ ਜਿਆਦਾ ਈ ਵਾਰਾ
ਹੋ ਗਿਆ ….
.
ਪਹਿਲੇ ਸਮੇ ਚ ਕਹਿੰਦੇ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਪਾਉਣ ਲਈ
ਕੱਪੜਾ ਹੈਨੀ ਸੀ ਪਰ ਅੱਜ ਕੱਲ ਹੁੰਦੇ ਸੁੰਦੇ ਵੀ ਪਾਉਣ ਨੂੰ
ਜੀਅ ਨੀ ਕਰਦਾ ਅਖੇ ….
.
ਅਜਾਦੀ ਆ …
.
ਏਹ ਸਾਬਹ੍ ਨਾਲ ਫਿਰ ਪਸ਼ੂ ਤਾਂ ਫਿਰ ਮੁਢੋ ਈ
ਅਜ਼ਾਦੀ ਚ ਆ ….
.
ਇੱਕ ਅੱਜ ਕਲ ਹਰੇਕ ਦਾ ਮੂੰਹ ਸਿਰ ਲਬੇਟਿਆ
ਹੁੰਦਾ ਜਿਮੇ ਸੜਕਾਂ ਤੇ ਇੰਨਸਾਨ ਨੀ ਖੁੰਬਾ
.
ਤੁਰੀਆ ਫਿਰਦੀਆ ਹੋਣ …
.
ਦੂਜੇ ਪਹਿਲੂ ਚ ਨਾਮਰਾਦ ਬੀਮਾਰੀਆ ਨੇ ਵੀ
ਚੰਡੀ ਗੜ ਜਾਣ ਲਈ ਬਹੁਤਿਆ ਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਏ ….
.
ਹਰੇਕ ਚੰਡੀਗੜ ਜਾਣ ਆਲੀ ਬੱਸ ਚ ਇੱਕ
ਅੱਧੀ ਸਵਾਰੀ ਅਜਿਹੀ ਬੈਠੀ ਹੁੰਦੀ ਆ
.
ਜੋ ਰਿਪੋਟਾਂ ਆਲੇ ਲਿਫਾਫੇ ਦੇ ਖੂੰਜੇ ਚ
ਪਈਆ ਪਰਚੀਆ ਕੰਡਕਡਰ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਨੇ
.
ਜਿਸ ਤੇ ਵੱਡੇ ਅੱਖਰਾਂ ਚ ਲਿਖਿਆ ਹੁੰਦਾ ਏ ….
.
ਕੇਵਲ ਕੈਂਸਰ ਦੇ ਮਰੀਜਾਂ ਲਈ ਟਿਕਟਾਂ…
ਇੱਕ ਗੁਣ ਤਾਂ ਚੰਡੀਗੜ ਦਾ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਣਾ
ਚਾਹੀਦਾ ਬੀ ਰੁੱਖ ਬਹੁਤ ਆ ਉਥੇ …
.
ਜਿਹੜੇ ਚੰਡੀਗੜ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧਾਉਦੇ ਆ ..
ਛਾਂਗਣ ਤੇ ਵੀ ਮਨਾਹੀ ਆ …..
.
ਜੱਟ ਭਾਸ਼ਾ ਚ ਕਹਿ ਲੀਏ ਬੀ …
ਬੱਲਿਆ ਉਥੇ ਤਾਂ
ਦਾਤਣ ਬੀ ਨੀ ਤੋੜਣ ਦਿੰਦੇ ….

ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਠੋਕਰ ਸਿਰੇ ਦੀ ਰਕਾਨ ਨੂੰ
ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ ਮਾੜਾ ਮੇਰੀ ਪੰਜਾਬੀ ਬੋਲੀ ਮਾਂ ਨੂੰ

ਉਹਨੂੰ ਪੂਜਦਾ ਹੈ ਸਾਰਾ ਜੱਗ
ਜਿਹੜਾ ਦੇਵੇ ਨਾ ਦਿਖਾਈ
.
.
ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜਦਾ ਨਾ ਕੌਈ ਜੀਹਨੇ
ਦੁਨੀਆ ਵਿਖਾਈ..

ਪ੍ਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰੀ ਦੀ
ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀ,
ਲੋਕ ਨੂੰ ਤਾਂ ਆਦਤ ਆ
ਦੂਜੇ ਦੇ ਘਰ ਝਾਕਣ ਦੀ

ਭਾਰਤ ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੇਸ਼ ਆ
ਜਿਥੇ ਸਰਕਾਰੀ ਕਰਮਚਾਰੀ ਕੰਮ
ਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਤਨਖਾਹ ਲੈਂਦੇ ਨੇ
ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਰਿਸ਼ਵਤ

ਜੀਣਾ ਵੀ ਸਿਖਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ…
ਮਰਨਾ ਵੀ ਸਿਖਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ…
ਇਸ਼ਕ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੋਈ ਉਸਤਾਦ ਨੀ

ਜਦੋਂ ਸਾਹ ਸੀ,
ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੱਕਲਾ ਸੀ
ਜਦੋ ਸਾਹ ਨਿਕਲ ਗਏ
ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਆ ਗਏ

ਮੈਂ ਸ਼ਬਦ ਉਹ ਲਿਖ਼ ਦਿੰਦਾ
ਜੋ ਮੂੰਹੋ ਨਾਂ ਮੇਰੇ ਤੋ ਬੋਲ ਹੁੰਦੇ…
ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਕੁੱਝ ਵਰਕੇ ਨੇ
ਜੋ ਸ਼ਰੇਆਮ ਨਈ ਖੋਲ ਹੁੰਦੇ..