ਖੋਹਣ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਆ, ਤਾਹੀਂ ਇਜ਼ਹਾਰ ਨੀ ਕਰਦਾ,
ਭਾਵੇਂ ਇੱਕ ਤਰਫ਼ਾ ਹੀ ਸਹੀ ਪਰ
ਪਿਆਰ ਸਾਹਾਂ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਕਰਦਾ ਆ,

ਬਾਡਰ ਤੇ ਚੱਲਿਆਂ ਛੱਡ ਕੇ ਘਰ-ਬਾਰ ਸਾਰਾ
ਮੈਂ ਖ਼ੂਨ ਵਿੱਚ ਅਣਖ ਆ ਸਾਡੇ ਨਹੀਂਉ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰਾ ਮੈਂ,
ਹਿੱਕਾਂ ਤਾਣ ਗੋਲੀਆਂ ਅੱਗੇ ਖੜਨ ਲਈ ਚੱਲਿਆਂ ਆ,
ਉਡੀਕਾਂ ਮੇਰੀਆਂ ‘ਚ ਬੂਹੇ ਨਾ ਮੰਜੀ ਡਾਈ,
ਮੇਰੀ ਵੇਖ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਂਏ ਵੈਣ ਨਾ ਪਾਈ
ਸੀਵਾਇਆਂ ਤੱਕ ਕੁਵਾਰੇ ਪੁੱਤ ਲਈ Ghodiyan ਗਾਈ।

ਬੜੀ ਤੜਫ਼ ਕੇ ਨਿਕਲੀ ਏ ਬੇਗਾਨਿਆਂ ‘ਚ ਜਾਨ,
ਅੱਜ ਪਿੰਡ ਮੁੜ ਆਈ ਕੈਦ ਖ਼ਾਨਿਆਂ ‘ਚੋਂ ਜਾਨ,
ਪਾਣੀ ਵਾਰਨੇ ਦਾ ਚਾਅ ਤੇਰਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਅਧੂਰਾ
ਕੋਖੋਂ ਜੰਮ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਇਹਨੂੰ ਕਰਨਾ ਮੈਂ ਪੂਰਾ
ਕਾਸ਼ ਮਾਂ ਦੇ ਗਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਮੈਂ
ਮੇਰਾ ਹੋ ਜਾਣਾ ਸੀ ਹੱਜ ਵੀ ਨਫ਼ਾ ਬਣ ਕੇ,
ਨੀ ਮੈਂ ਕੂਜੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ ਸਵਾਹ ਬਣ ਕੇ,