ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਚਿੱਤ ਜੋੜਿਆ ਹੈ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿਤ੍ਰ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਵਿਚ ਕਬੂਲ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੇਲੇ ਉੱਠ ਕੇ ਦੁਨਿਆਵੀ ਮੋਹ ਪ੍ਰੀਤਿ ਤਿਆਗ ਕੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਵਿਚ ਜੁੜ ਕੇ
ਕਰਤਾਰ ਦਾ ਨਾਮ ਸਿਮਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ।

ਤੂ ਠਾਕੁਰੁ ਤੁਮ ਪਹਿ ਅਰਦਾਸਿ ॥
ਜੀਉ ਪਿੰਡੁ ਸਭੁ ਤੇਰੀ ਰਾਸਿ ॥
ਤੁਮ ਮਾਤ ਪਿਤਾ ਹਮ ਬਾਰਿਕ ਤੇਰੇ ॥
ਤੁਮਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਮਹਿ ਸੂਖ ਘਨੇਰੇ ॥

ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਪਾਸ ਸਭ ਆਤਮਕ ਖਜ਼ਾਨੇ ਸਨ , ਪਿਤਾ ਜੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਰੀ ਗਿਆਨ ਦਿਲਵਾਉਣ ਲਈ ਪਾਂਧੇ ਪਾਸ ਲੈ ਗਏ
ਪਾਂਧੇ ਨੇ ਜਦ ਪੱਟੀ ਤੇ ਪਹਿਲਾ ਆਖਰ ‘ਸ’ ਪਾਇਆ ਤਾਂ ਆਪ ਜੀ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤੁੱਕ “ਸਸੈ ਸੋਇ ਸ੍ਰਿਸਟ ਜਿਨਿ ਸਾਜੀ” ਲਿਖ ਪਾਂਧੇ ਨੂੰ ਚਕਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ , ਪਾਂਧੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਸ ਬਾਲਕ ਸਦਕਾ ਸਭ ਨੂੰ ਨਿਰਾਲਾ ਰਸ ਮਿਲੇਗਾ

ਨੌਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ ਮਹਿਤਾ ਕਾਲੂ ਜੀ ਨੇ,
ਬਿਰਾਦਰੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ ਪੰਡਿਤ ਜੀ ਨੂੰ ਜਨੇਊ ਪਵਾਉਣ
ਲਈ ਕਿਹਾ, ਬਾਲ ਨਾਨਕ ਨੇ ਪੰਡਿਤ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ੍ਹਕੇ ਕਿਹਾ
“ਇਹ ਕਿਉਂ ਪਾਉਣਾ ਹੈ ? ਜਨੇਊ ਉਹ ਪਾਊਂ ਜਿਹੜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ
ਲਈ ਆਤਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੇ, “ਦਇਆ ਕਪਾਹ, ਸੰਤੋਖ ਸੂਤ,
ਜਤੁ ਗੰਢੀ ਸਤ ਵਟ” ਧਾਗੇ ਦਾ ਜਨੇਊ ਤਾਂ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਹੀ ਰਹੇਗਾ